 |
ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΨΑΡΗ Είναι μεγάλη η χαρά μας, που ένα τμήμα της τελευταίας μέρας θα καταναλωθεί στη φΰση του Πάρνωνα με τη συντροφιά του Δάσκαλου ο οποίος, εκτός από συμπαθέστατος, είναι και μια αστείρευτη πηγή πληροφοριών. Ξεκινάμε από την πλατεία και κατευθυνόμαστε Α. Στα 1,8 χλμ. συναντάμε μια βασική διασταύρωση που ΒΑ οδηγεί προς Καστάνιτσα, Κοσμά και Λεωνίδιο, ενώ Ν προς Αγριάνους, Καλλιθέα και Σπάρτη. Ακολουθούμε τη δεύτερη διαδρομή και στα 4,4 χλμ. στρίβουμε αριστερά, αφήνοντας δεξιά μας το δρόμο προς Αγριάνους. Στα 8,9 χλμ. εγκαταλείπουμε την άσφαλτο και ανηφορίζουμε σε βατό χωματόδρομο αριστερά (Α). Το έδαφος είναι πετρώδες, ασβεστολιθικό και τα κυρίαρχα δέντρα είναι έλατα και κέδρα, που διαφέρουν όμως σημαντικά από τα κέδρα που γνωρίζουμε. Τούτα εδώ είναι υψίκορμα, ευθυτε-νή, με σχήμα σχεδόν τριγωνικό που μοιάζει με του έλατου. Το κύριο όμως χαρακτηριστικό τους είναι οι μελανόχρωμοι καρποί, που το μέγεθος τους είναι περίπου διπλάσιο από των γνωστών κέδρων. Πολλά απ' αυτά φυτρώνουν τρία μαζί, το ένα δίπλα στο άλλο, με ολόισιους παράλληλους κορμούς.- Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί τέτοιο είδος κέδρου, λέω στο Δάσκαλο. - Είναι πολύ φυσικό, μου απαντάει. Το συγκεκριμένο είδος ανήκει στην ποικιλία Juniperus drupacae, που ευδοκιμεί μόνον στον Πάρνωνα.Παρ' όλο το σεβασμό μου προς τις γνώσεις του θεωρώ την παρατήρηση του υπερβολική. (Το ίδιο βράδυ πληροφορούμαι, ότι ο Δασάρχης Σπάρτης Κώστας Γιαννακόπουλος βρίσκεται στο καφενεδάκι της Τασίας μαζί με συνεργάτες του. Σπεύδω αμέσως και μαθαίνω, ότι ο Juniperus drupacae είναι ο "Δρυπώδης Κέδρος" ή "Κέντρο" στην τοπική ονομασία, που πράγματι έχει τον Πάρνωνα ως μοναδικό σημείο εξάπλωσης του στην < Prev Next > |
|
Οι καρποί του Juniper drupacae είναι
διπλάσιοι σε μέγεθος από τους καρπούς των γνωστών ποικιλιών κέδρου στην Ελλάδα. |
|
|
Την Άνοιξη όμως με τα πολλά νερά η διάσχιση θα είναι οπωσδήποτε προβληματική. Φτάνουμε στην τοποθεσία "Κοκκινόβραχος", ένα εντυπωσιακό συγκρότημα βράχων με χρώμα κοκκινωπό. Πολλές μικρές πέστροφες κινούνται γοργά στα πεντακάθαρα νερά. Στη μια πλευρά του ρέματος η βλάστηση μεταβάλλεται, αποτελείται από εκτεταμένα κτήματα με καρυδιές και σποραδικές καστανιές. Περνάμε δίπλα απ' τα ερείπια του Μύλου του Κοντού, που από το 1940 ο Δάσκαλος τα θυμάται στην ίδια κατάσταση. Μετά από λίγο συναντάμε τα ερείπια μιας νεροτριβής. Ακολουθούν και πάλι κτήματα με καρυδιές, μηλιές, κερασιές και καστανιές. Ένας νερόμυλος ακόμη, οι βαριές πέτρινες αψίδες του παλιού υδραγωγείου και μπαίνουμε στα πρώτα σπίτια του χωριού με τα περιποιημένα περιβολάκια τους. Σε 1 ώρα και 25'ακριβώς βρισκόμαστε στο ταρατσάκι της Μάντως, ιδανικό αραξοβόλι για ένα δροσερό κρασάκι στη ζέστη του απομεσήμερου. - Στην υγειά σας φίλοι μου, λέει ο Δάσκαλος. Μετά από 4 σχεδόν ώρες πορείας είμαι ενθουσιασμένος με τις επιδόσεις μου. Χάρη σε σας ξαναβρήκα την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου. Και αυτό μου δίνει την αισιοδοξία να σας προτείνω για αύριο μια ανάβαση στον Πάρνωνα.
|