Μακρυά απέναντι μας λάμπει στην κορυφή της Σταματήρας το ολόλευκο εκκλησάκι της Ανάληψης, μετόχι της Μονής. Συναντάμε πολλά πεσμένα έλατα εξαιτίας των καταιγίδων και του επιπόλαιου ριζικού τους συ στή ματο ς στα φτωχά εδάφη της περιοχής.

Μικρή ανηφόρα, έδαφος πετρώδες, επιβλητικά αιωνόβια μαυρόπευκα. Βρισκόμαστε στην περιοχή του "Κακορρέματος". Λίγο πιο πάνω η διασταύρωση για την πηγή "Μεγάλο Μάτι". Το τοπίο είναι ποικιλόμορφο, η διαδρομή εξαιρετική. Ανηφορίζουμε το εκτεταμένο οροπέδιο της Γόγγαινας σε υψόμετρο 1050 μ., όπου κάποτε υπήρχαν καλλιέργειες σιτηρών. Σήμερα το μόνο που απομένει είναι οι πεζούλες, κέδρα, μεγάλα πουρνάρια και μια μοναδική αγριελιά.

Διασχίζουμε το οροπέδιο, τελειώνουν τα χωράφια και μετά από 30μ. συναντάμε μια καθοριστική διασταύρωση. Στα ΝΔ (με τετράγωνο μπλε σήμα) το μονοπάτι συνεχίζει προς την κορυφή της Σταματήρας, ενώ προς τα ΒΔ (με μπλε τρίγωνο) καταλήγει κατηφορικά στο μοναστήρι. Ήδη μετά από λίγο αντικρΰζουμε για πρώτη φορά τη Μονή, κάτω χαμηλά. Σε λίγα λεπτά συναντάμε το Μονοπάτι της Ρεματιάς και αμέσως μετά την ισχυρή περίφραξη που περιβάλλει τη Μονή.

Περνάμε από τις "Φυτιές", όπου παλιά υπήρχαν αμπελάκια και ύστερα από του "Διαμαντή τη Ράχη" και την τοποθεσία "Νοχον Λάκες". Κάθε σημείο της διαδρομής αντιπροσωπεύει για τον Δάσκαλο μια μακρινή εικόνα, ένα παλιό περιστατικό από την παιδική του ηλικία. Προσπαθεί να παίζει το ρόλο του ουδέτερου ξεναγού, κάποιες στιγμές όμως η νοσταλγία του είναι ολοφάνερη. Τον συμπαθούμε όλο και περισσότερο.