διεισδύουν απ' τα φυλλώματα οι ακτίνες, ο αέρας καταλαγιάζει, στο φως της μέρας αποκαλύπτεται η πλατεία ειδυλλιακή και ελκυστική και ελκυστική.

-Ας πιούμε στη φύση τον καφέ μας, προτείνω στον Αντώνη.

Το ισόγειο του ξενώνα, είναι διαμορφωμένο σ' ένα ωραιότατο καφέ-μπαρ με πολλά υπαίθρια τραπεζάκια, που γνωρίζουν μέρες ακμής σ' όλη τη θερινή περίοδο. Ξεκινάει λοιπόν η μέρα με τα τιτιβίσματα των πουλιών και τον ασίγαστο ήχο του νερού από την πετρόχτιστη πηγή. Το χωριό ξυπνάει σιγά-σιγά, ακούγονται οι πρώτες καλημέρες, τα καφενεία του ανοίγουν για τον πρωινό καφέ, δύο-τρία αγροτικά αυτοκίνητα διασχίζουν το δρόμο κάτω απ' την πλατεία.

- Μέρα με τη μέρα ο κόσμος λιγοστεύει, παρατηρεί ο Αντώνης. Το καλοκαίρι τέτοια ώρα ήταν γεμάτη η πλατεία. Μετά από λίγο καιρό οι μόνιμοι κάτοικοι θα μετριούνται στα δάχτυλα, θα απομείνουν ελάχιστοι να "φυλάνε Θερμοπύλες". Όπως όλα σχεδόν τα ορεινά χωριά έτσι και τα Τσίντζινα θα περιμένουν τους επισκέπτες της Παρασκευής και του Σαββα-τοκύριακου για να ζωντανέψουν.

Διακρίνω έναν τόνο μελαγχολίας στη φωνή του. Δεν έχει άδικο. Για κάποιους το φθινόπωρο είναι μια εποχή ρομαντική, για κάποιους άλλους όμως είναι ο προάγγελος του μακρύ και σιωπηλού χειμώνα. Ξεκινάμε για μια πρώτη γνωριμία με την περιοχή.

Ανηφορίζουμε προς την έξοδο του οικισμού και αμέσως αποκαλύπτεται όλη η γοητεία του λεκανοπεδίου των Τσίντζινων. Μοιάζει μ' έναν πελώριο κρατήρα, που όλο σχεδόν το κοίλο τμήμα του καταλαμβάνει ο οικισμός, ενώ τα ανώτερα σημεία διαφεντεύει η φύση με πυκνά δάση έλατων.